اما افسوس گرچه همیشه می‌گویند که همیشه می‌مانند اما ماندن بیشترشان از جنس ماندن من و تو نیست. تاریخ انقضاء دارد. هرچند ممکن است مثل شیرهای میهن که در قفسه‌ی سوپرمارکت‌ها می‌فروشند، ادعا شود که تاریخ انقضاء ندارند، اما هر زمان که آن‌ها را باز کنی پس از مدتی نه‌چندان طولانی فاسد می‌شوند. یعنی تاریخ انقضای آن‌ها دقیقاً از تاریخ بازکردن‌شان آغاز می‌شود. مثل خیلی از رابطه‌هایی که  داریم  و این خودمان هستیم که تاریخ انقضای روابط‌مان را رقم می‌زنیم.

======

پانوشت: همین مطلب در سایت شخصی من در این‌جا

به آن‌جا هم سر بزنید.

این انتخابات برای خودش مختصات خاصی دارد که البته همه‌ی ما کم و بیش از آن مطلع هستیم و چیزهایی دیده و یا شنیده‌ایم.

صرف‌نظر از این‌که چه دیدگاه‌هایی در مورد نوع مطالبات خود از بالاترین مقامات اجرایی کشور داریم، فکر می‌کنم خیلی‌ها تا حالا کاندیداهای خودشان را انتخاب کرده‌اند.

مثلا آن دسته از عزیزانی که  اهل فرهنگ و هنر و ادبیات هستند، مسلماً به آقای موسوی رای می دهند. برخی از تندروها و یا اصول‌گرایان هم که مشخص است به چه کسی رای می‌دهند.

اما حکایت آدمی مثل من  که علاوه بر فرهنگ، دغدغه‌های دیگری را (منجمله اقتصاد) در ذهن دارد،  تا حدودی متفاوت‌تر است و دارم دوران سردرگمی را می‌گذارم.

اما تحت هر شرایطی و در حالی که مجبورم از خیلی از مطلوبات‌ام عقب‌نشینی کنم، وضعیت‌ام مشابه آن ضرب‌المثل معروف است که می‌گوید: «اگر کسی خواست به زور به تو تجاوز کند و  تو  قدرت  مقابله نداری؛ حداقل لذت‌اش را ببر»

حالا که که سال‌هاست زیر فشار تجاوز قرار دارم. توان مقابله هم  ندارم.

آیا به نظر شما می‌شود لذت‌اش را  ببرم؟

لطفا راهنمایی کنید.

شنیدم که میرحسن قصد داشته تا نعمت‌زاده را به عنوان رییس بخش نفت ستاد انتخاباتی‌اش انتصاب کند. این تصمیم بلافاصله با مخالفت و موضع‌گیری برخی متخصصین  و فرهیختگان صنعت نفت مواجه شده و البته میرحسن هم از سر هوشمندی، از این کار منصرف شد و شخص دیگری را بدین منظور انتخاب و معرفی کرده است.